Uçurtma

Bu sana ilk mektubum. Tam vazgeçtim diyorum bir rüya, bir rüya seni bana hatırlatan. Senden vazgeçmek, o kadar kolay değildi işte. Silebilir miydim seni rüyalarımdan ve hatırlamaz mıydım seni her yağmur yağdığında canlanan toprağın kokusundan? Sen gittikten sonra çıkmadın ki hiç aklımdan. Nasıl çıkabilirsin ki rüyalarımdan? Biliyorum. Kavuşacağım bir gün sana. Her ne kadar yattığın yerden dirilmene umut edemeyecek olsam da, sen bana umudunu kaybetme dediğin için onu hep sakladım küçük kalbimin ortasında. Umutla devam ettim yaşamaya. Özlemin bağrışları her gün kulaklarımda. Gittikçe sağır ediyor beni ama özlemi yine de duyuyorum işte. Her günüm zehir, her günüm yangın. Kül oldum hafifledim. Oradan oraya savruluyorum yokluğunda. Seni bekliyorum. Senin gelip beni sana üflemeni nefesinle. Parçalarım savrulmuş olsa da bir kül misali toprakta, bir şekilde yaşıyorum işte. Paramparça olsamda. Sahi, sen severdin kuşları. Hep süzülmek isterdin onlar gibi kusursuzca. Uçmak isterdin ufuğa, arafa. Ruhun kanat çırpıyor mudur şimdi gökyüzünde? Kışın soğuk rüzgarı, üşütüyor mudur seni de delice? Bak yukarıdan, bende oradayım işte. Denize karşı oturuyorum, görüyor musun? Sana uçurtma yapıyorum. Bu mektubu saracağım bir uçurtmanın ucuna. Diğer ucunda ben olacağım. Uçurtma süzüldükçe, bulutlara dalacak sözlerim. Ufuğa gömülecek gözlerim ama ben yine, sadece seni özlerim. İşte! İşte annesine umutla uçurtma alması için yalvaran bir kız çocuğu gördüm ileride. Uçurtmamın ipini ona verdim şimdi de. Mutluluktan zıplamaya başladı. Sanki o da uçmak istermiş gibi, kanat çırpmak istermiş gibi sürekli. Ben seni gökyüzüne aşık, uçurtmanın peşine takılan bir kız gibi sevdim. Öylesine uçmak için umutlanan. Uçurtmanın peşini bıraksada o küçük kız, ipine bir iz bırakmıştı küçük parmaklarından kalan. Ben ise bir his bırakmıştım, sana kavuşmak için çırpınan o güzel canımdan.