Pırlanta

Güllerim var! diye bağırıyorum. Saat 12 olmuş. Öğlen sıcağı başıma geçmek üzere. Henüz simit alacak kadar bile kazanamamışım. Umutsuzca insanların beni görmesini, bir erkeğin bir kadını mutlu etmek istemesini bekliyorum. Sevgililere soruyorum; “Gül almak ister misiniz?” diye. Ama herkesin gözü yükseklerde. Pahalı şeyler istiyorlar zannımca. Kimisinin gözü duraktaki pırlantacının reklamında kalıyor, kimisinin gözü vitrindeki pahalı elbiselerde. Bir de çocukların masumluğunu kullanıyorlar yüzlerinde. Erkekler de yumuşuyor. Oğlan karaya buluyor ellerini saatlerce, öğlen çıkan yemeği beğenmese de yiyor, gece uyuyamasa da uyanıyor sabahın 5’inde. Çünkü göstermeli sevdiğini. Büyük, göz alıcı bir taş almalı. Küçükte olmaz. Çünkü, anlamaz onu ne çok sevdiğini.. Mesaiye kaldığından, yorulduğundan, emeğinden; hatta sevgisinden de büyük bir taş almalı. Gözlerindeki yorgunluğu gizleyecek kadar parlamalı. Yoksa, gösteremez sevdiğini.
Kız da hep yakınacak o sıra. Bizim oğlanın ailesinden yakınacak, işinden yakınacak. Hiç bir şeyden mutlu olmayacak. Ama isteceyek işte. Arkadaşlarına, dostuna, akrabasına; cümle aleme göstermek isteyecek ne kadar çok sevildiğini. Büyük bir taş simgeleyecek oğlanın sevgisini. Ne kadar çok mesaiye kalırsa, o kadar seviyor olacak. Sonra hep beraber çekiştirecekler bizim oğlanı. Hala bir baltaya sap olamadığından, ne kadar anacı olduğundan konuşacaklar. Belki ne kadar az kazandığına bile değinecekler laf arasında. Mutlaka kulplardan bir kulp yakıştıracaklar onun için. En güzelinden takacaklar hem de. Belki de kızı gerçekten sevmediğinden bahsedecekler. Bizim oğlanın hiç uğramadığı duygulardan, aklından geçmeyen şeylerden bahsedecekler.
Ben, beklentisi olmadan seven bir kadın arıyorum! Gül isteyin sevdiklerinizden. Bir adet gül karşılığında, bir adet simit alacağım köşedeki simitçi abiden. Hatta oğlan çok seviyorsa, 2 gül alsın benden. Çay bile içerim belki yanında. Ama nafile. Güller bile içinden tektaş çıkan kutulara dönüşmüş artık.